شبهاي بي ستاره

به یاد فریدون فروغی :

اگر چه رفتی اما صدات در قلب و جان ما همیشه جاودان است .

سلام  دوباره سلام .

امیدوارم شبهای عشقتون پر ستاره باشه .      یا علی

 همه عمر برندارم سرازاین خمار مستی

                        که هنوز نبودم که تو در دلم نشستی

  تو نه مثل آفتابی که حضورو غیبت افتد 

                          دیگران روند وآیند وتو همچنان که هستی.

همه رفتن کسی با نموندش کسی خط دل مارو نخوندش

                            همه رفتن ولی این دل مارو همون که فکر نمی کردیم سوزوندش

پنجره چشماي تو وقتي به چشمام وا ميشه

نمي دوني كه توي وجودم كه چه غوغايي ميشه

لحظه اي كه تو بامني آتيش به جونم ميزني

گر ميگيره جون وتنم وقتي كه ميگي بامني

نه مي تونم بگم برو نه مي تونم بگم بمون

آخه من اينجام روزمين تواوج اوج اسمون

بيشتري ازيك آرزو فراترازيه خواستني

عشق تو توي خونمه يه عشق نا گسستني

وقتي كه چشمات خيس شدن طهارت عشقو ديديم

زمزمه هاي قلبتو با گوشهاي دل شنيدم

يه سايه پابه پاي هم به خوب وبدراضي شديم

با من ديوونه ترين چه ساده هم بازي شدي

نه مي تونم بگم برو نه مي تونم بگم بمون

آخه من اينجام روزمين تواوج اوج اسمون

پنجره:

وقتی که تنگ غروب بارون به شیشه میزنه

همه غصه های دنیا توی سینه ی منه

توی قطره های بارون می شکنه بغض صدام

دیگه غیر از یه دونه پنجره چیزی نمی خوام

پشت این پنجره می شینم و آواز می خونم

منتظر واسه رسیدنت توی بارون می مونم

زیر بارون انتظارت رنگ تازه ایی داره

منم عاشق ترم انگار وقتیکه بارون میباره

بعضی وقتها که میای سر روی شونه ام می ذاری

تموم غصه هارو از دل من برمی داری

اما این فقط یه خوابه خواب پشت پنجره

وقت بیداری بازم غم میشینه تو حنجره

مارو باش:

مارو باش که فکر می کردیم میشه عاشق بود و موند

مارو باش که فکر می کردیم میشه از عاشقی خوند

مارو باش که عمری از عاشقی دم میزنیم

مارو باش که چونه زیادو از کم می زنیم

مارو باش چی فکر میکردیمو چی شد

چی می شد اگه دروغ تو لحظه ماجانداشت

چی می شد اگه دورنگی هم دیگه معنا نداشت

کاش می شد واسه هوس رفاقتها رو نفروخت

کاش می شد صداقتو رو تن هر آیینه دوخت

چرا ما آدما گاهی وقتها خیلی بد می شیم

واسه راه همدیگه خواسته نه خواسته سد می شیم

جای مرهم واسه زخم عاشقا نمک می شیم

هر کی با ما صادقه باهاش پر از کلک می شیم

دلخوش هرکی شدیم تو زرد ازآب در اومدش

وقتی دلتنگی میاد هیچکی نمی یاد به دادش

ندونستیم چرا هر وقت نوبت ماست دیر می شه

حرفهای خوب واسه ما زخم زبونو تیر میشه

شایدم ما ندونستیم زندگی چی شکلیه         

کی سر کار کی نیست اصلا دنیا دست کیه

ما به هر حال می پریم بی چشم و دل و بال

مارو باش....................              

دردگنگ:

نمي دانم چه مي خواهم بگويم

زبانم دردهانم بازبسته است

درتنگ قفس باز است و افسوس

كه بال مرغ آوازم شكسته است

نمي دانم چه مي خواهم بگويم غمي دراستخوانم مي گذرد

خيال ناشناسي آشنا رنگ

گهي مي سوزدم گه مي نوازد

پريشان سايه اي آشفته آهنگ

زمغزم مي تراود گيج و گمراه

چو روح خواب گردي مات و مدهوش

كه بي سامان به ره افتد شبانگاه

درون سينه ام دردي است خونبار

كه همچون گريه مي گيرد گلويم

غمي آشفته دردي گريه آلود

نمي دانم چه مي خواهم بگويم .

                                                                     هوشنگ ابتهاج(سايه)